เข้ามาเกียวโตทางธรณีประตูที่เซาๆ ที่ซึ่งพิธีกรรม ฝีมือช่าง และความทรงจำ ปั้นเส้นทางนี้ให้เด้อ
ค้นหาประตูลับที่เปิดไปหาทางลึกๆ เด้อ
ไปเบิ่งลานที่ความเซาค่อยๆ คลี่ออกมา
กอดรับมือช่างและมรดกที่ปั้นความศรัทธา
ไปเบิ่งพิธีที่ตื่นขึ้นมาตอนมื้อสิ้นแล้วเด้อ
Kage เริ่มตรงที่เมืองหยุด: ประตูภูทำจากไม้สนซีดาร์ไหม้ดำ ยืนตากอากาศของมันเอง เขม่านั้นบ่แม่นของประดับ มันคือวิธีที่ไม้ได้เรียนรู้จะอยู่รอดผ่านฤดูฝนร้อยหน และเป็นสิ่งแรกที่ที่นี่ให้เจ้าเข้าใจเด้อ
ขึ้นบันไดที่สึกแล้ว หอสวดจะโผล่ขึ้นพ้นหมอก บานกระดาษของมันส่องแสงจากข้างในเหมือนโคมขนาดเท่าเรือน เหนือชายคามีพระจันทร์แดงชาดตั้งอยู่อย่างอดทน ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่ง ที่นี่บ่มีอะไรรีบ ต่อจากนี้เก้าสิบนาที เจ้าก็บ่รีบเหมือนกันเด้อ
ข้ามธรณีประตูแต่ละบทคือการเดิน บ่แม่นการบรรยาย เจ้ามาถึงประตู ขึ้นบันได นั่งข้างโคม แล้วกลับไปพร้อมสิ่งหนึ่งที่ควรเก็บไว้
ทำหยังประตูจึงเป็นประโยคหนึ่ง และเจ้าตกลงอะไรตอนเดินลอดใต้มัน
14 นาทีชักเคอิ: จัดองค์ประกอบกับภูเขาที่เจ้าบ่มีวันได้เป็นเจ้าของ
18 นาทียากิซูกิ: เผาแผ่นไม้ให้ดำ เพื่อให้อากาศปล่อยให้มันอยู่รอด
21 นาทีถ่านไฟดวงเดียวตัดสินขนาดของทุกอย่างรอบมันจั่งใด๋
17 นาทีทำหยังพระจันทร์จึงแดงลุกเหนือหุบเขา และสวนเอาไปทำจั่งใด๋
22 นาทีประตูบ่ปิดหลังเจ้า เดินเมื่อใดก็ได้ที่เสียงดัง มันเป็นทางเดิมเสมอ แต่แสงบ่เคยเหมือนเดิมเด้อ
เริ่มเดินเลย